كاش می فهمیدیم

 ما را مجال آن نیست كه روزهای رفته را از سر گیریم

و لحظه های بی بازگشت را تمنا كنیم

كاش می دانستیم

فردا چه اندازه دیر است برای زیستن

و چه اندازه زود است برای مردن

همین دانستن کافیست...

/* /*]]>*/

شاید سال ها بعد، در گذر جاده ها

بی تفاوت از کنار هم بگذریم

 و بگوییم :

آن غریبه چقدر شبیه خاطراتم بود !

  تمام واژه های این ذهن طوفان زده ام را پیش تو به امانت میگذارم

تو بمان و واژه های این ذهن هرزه ی من

تو که از گریه های من دور مانده ای

تو بمان و ...

از من چیزی نمانده است.

ته کشیده ام.

دیگر تمام شده ام.

به چشمهای بی فروغم نگاهی بینداز تا باور کنی.

چشمهای تو دروغ نمی گویند.

دیگر خدا هم صدای مرا نمی شنود!

  موجی ام که

به شوق ِ ساحل ِچشمانت

به صخره کوبید

و نابود شد...

  سیل سیال نگاه سبزت همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود.

من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و در این راه تباه عاقبت هستی خود را دادم.

قصه ی شیرینی است!

کودک چشم من از قصه ی تو میخواهد: باز هم قصه بگو ! باز هم قصه بگو !

تا به آرامش دل سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.

دست های تو توانایی آن را دارد...

که مرا زندگانی بخشد.

  می شمارم

روزهای تقویم اتاقم را خط میزنم

هر از گاهی هم شیطنت میکنم

عقربه های ساعت دیواری را جلو میبرم تا شاید زمان زودتر بگذرد و...

تقویمم دیگر به سیاهی میزند

ساعت دیواری هم از کار افتاده

و من هنوز عاشقانه می شمارم و خط میزنم و شیطنت میکنم

هنوز هم منتظرم به امید آنکه لحظه ها بگذرند و

بالاخره برسم به روزی که دوباره چشمهایت را همانقدر عاشق

  دستانت را همانقدر مشتاق 

وجودت را همانقدر دوست داشتنی ببینم

و فراموش کنم آنچه را که بر من گذشت.

هر روز میتونه یک شروع خوب باشه برای خیلی چیزها!!!

وقتی قهوه رو تلخ میخوری

وقتی طعم گس قهوه برات خوشاینده

وقتی داری با افکار درهم فنجون رو با ولع سر میکشی

وقتی دلت میخواد تا آخرین قطره ی توی فنجون رو بخوری

خطوطی هم که ته فنجون باقی میمونن چیزی نیست جز...

طرح ذهن پریشون این روزهایت

اینجاست که کودک میشوی و افکارت کودکانه تر

 فکر نمیکنی به هم زدن اون خطوط با دست های خودت تلخی چیزی رو عوض نمیکنه !

شنبه روی جلد هفته است

پنجشنبه پشت جلد

و جمعه

ضمیمه مزخرف آن

تمام زندگی ام شده همین!

وقتی دیروز و امروز با هم دست به یکی میکنند

من

امروزم را می بازم.

  دنگ . . .، دنگ . . . لحظه ها مي گذرد.

آنچه بگذشت، نمي آيد باز.

قصه اي هست كه هرگز ديگر نتواند شد آغاز.

مثل اين است كه يك پرسش بي پاسخ بر لب سرد زمان ماسيده است.

دنگ . . .

فرصتي از كف رفت.

قصه اي گشت تمام.

لحظه بايد پي لحظه گذرد تا كه جان گيرد در فكر دوام،

اين دوامي كه درون رگ من ريخته زهر،

وا رهانيده از انديشة من رشتة حال

وز رهي دور و دراز داده پيوندم با فكر زوال.

پرده اي مي گذرد، پرده اي مي آيد:

مي رود نقش پي نقش دگر،

دنگ مي لغزد بر رنگ.

ساعت گيج زمان در شب عمر مي زند پي در پي زنگ:

دنگ . . .،دنگ . . .

چند روز تنهایی
یک دل پر از تشویش و دلهره
یک دوراهی پر اضطراب
دو تا چشم منتظر و گاه بارونی
یک دنیای بی تفاوت
عقربه هایی که زورشون میومد ساعت هارو جلو ببرند
آدم هایی که انگار تو اصلا براشون مهم نبودی
یک عالمه اشتباه
و شاید
البته به قول تو شاید
غروری که نمیخواست بشکنه!
چیزی که نباید معنی پیدا میکرد رو بهش معنی دادم
و این بود اشتباه من.
در هر صورت فرصت فوق العاده ای بود برای فهمیدن خیلی چیزها..
برای اینکه بفهمم
گاهی تمام چیزی که انسان نیاز دارد
تنها
دستی برای گرفتن دستهایش
و قلبی برای درک اوست!

همین!